N’olmuş yani seni özlüyorsam?
Özlüyorsam ben özlüyorum,
Sana ne ki bu durumdan…
Yanlış zamanda gittin be sevgili,
İstanbul’a sonbahar gelirken ayrılık mı olurmuş?
Başımı yaslayıp omzuna, Boğaz’ı izlemek varken
Ellerimin arasına alıp…
Susmak!
Bu havalarda gezip tozmak gerek,
Ne o öyle evlere kapattık sevgimizi,
Bir şeyin güzel olması için illa yıllanması mı gerek?
Özlemek, değerini arttırır mı sanırsın
Unutma, fazla nazla âşık usandırırsın.
Ne istiyorsun ya?
Hem ben giderim hem çağrılmayı beklerim
Oldu ya başka!
Sen orada bekleyedur, ben kendimi severim.
Eh yalan değil, kendimden fazla,
Seni de severim!
Konuşmuyoruz tamam da hissetmediğini söyleme bari
Yaşanan onca geceye ihanet eder gibi.
Şimdi yazıyorum ya sana,
Hala gidişini unutamayışımdan…
Unuturum da zor değil ama böyle susarsan!
Hiçbir şey istemem tamam da
Özlüyorum be sevgili onu n’apıcaz?
S*ktir et onu, bunu, korkuyu, dedikoduyu
Gel sen şimdi en iyisi,
Alalım bir kere hevesimizi!
o kadar uzak kalmısım ki bu duygudan.. gelemeyince gitmesi de imkansız oluyor tabii.. o acıdan şanslı sayılırsın bence yine, en azından elinde bozuk paraların kalmış, para üstü.. bir de tüm parayı kaptırdıgını düşün.. ben parayı verdim hatta veriyorum, ellerimiz değecek neredeyse ama o ürkek ben daha ürkek sanki güzel bir şeyleri mahvetmekten korkarcasına.. ikimiz de biliyoruz halbuki, korkarak daha hissedemeyiz güzeli..
YanıtlaSilEn sevmediğim şey, korku... Bazen soruyorum; "Allah'ım niye beni bu kadar cesur yarattın ya da neden hep korkaklarla karşılaştırıyorsun beni?" Ben anlamıyorum, vallahi anlamıyorum, bir şeyi denemeden nereden bileceksin güzel mi çirkin mi? Ya da ne bileyim, bir insan deneyerek ne kaybeder? Ne bir güç lazım sevgiyi göstermek için ne de bir belge! Yahu seviyorsan seviyorsun işte, neden, kimden saklıyorsun? Zayıf gözükmekten mi korkuyorlar, anlamıyorum. Sevgi kadar doğal ve güzel bir duygu daha var mı ki, insanlar bunu bulunca değerini bilmiyorlar. Yahu anlamıyorum, vallahi anlamıyorum; sevgisini göstermeyen, korkan insanı anlamıyorum!!!
YanıtlaSilbenm de en uyuz oldugum şey korku... ama insan psiklojisi işte.. küçüklükten bir kere girdi mi kanına, istemeye istemeye de olsa yaşıyorsun bunu.. zorlayarak çıkıyorsun korkunun o kabuğundan.. en çok da bu acı veriyor, her tarafın kanamıs gibi hissediyorsun sevip de korkuyla başa çıkarak göstermek istediğinde bu sevgini.. gençlik yıllarında aldanıyorsun sonra buna.. sanıyorsun ki sevmek insanı bu kadar yıpratıyor.. yavaş yavaş farkediyoruz işte bazı şeyleri.. o yüzden kızma bana!! ayrıca şöyle bi sebebi de var korkmamın, bu seferkine de inanamazsam aşka olan inancımı yitirecekmişim gibi hissediyorum.. şimdiye dek hep erkek arkadaşlarım inanmadılar aşka falan, rol yaptılar hep kızdım onlara, ama böyle giderse başlarım kız milletine diyip ben de yapıcam sanırım öle bi şey.. cidden de yahu sevsek suç, sevmesek suç... naapalım daha biz yauw.. :))
YanıtlaSilben inanmam aşka zaten! yok aşk maşk, yalan hepsi... hoş sevgiye olan inancımı da yitirmek üzereyim ya neyse... ama umarım sen aşka olan inancını yitirmezsin ;) gerçi yitirmen daha iyi olur belki, insanı daha duygusuz bir şey yapıyor, güzel eğlenceli bir şey :)
YanıtlaSil