Ebubekir, ben ve hayat üzerine

Bir Cumartesi Bu Şehir…

-Abla bi mendil alır mısın? Sakız da var.

-Yok ablacım, kolay gelsin.

-Hadi be abla, al da ben de yemek yiyim.

-Yemek mi yiyeceksin?

-Evet.

-Hadi gel yiyelim.

-Mendil alacak mısın?

-Hayır, ben yemek yerken bana eşlik edecek birini arıyorum, sen de yemek yemek istiyorsun. Geliyor musun gelmiyor musun?

-Ama… Ben… Satmam lazım…

-Kolay gele o zaman, hadi eyvallah!

-Abla dur! Ne yicez?

-Ne istersen…

…

-Ee anlat bakalım, adın ne, kaç yaşındasın?

-‘Valla adım Ebubekir, yaşım dersen 15 diyorlar ama ben 35’i devirdim’ diyor ve susuyor Ebubekir. Yemek yemek için mi susması yoksa yolun daha başında hızlı gittiğini fark edip korkması mı bilmiyorum. Sormuyorum da…

Beş dakika sonra konuşmaya başlıyor, sanırım doymaya başladı diye düşünüyorum içimden.

-‘Biliyorum buraya geldiğimizi, okula başlıcam ben o zaman, Şarkışla’dan geldik. Bilir misin Şarkışla’yı? Ben bilirim. Unuttuk gerçi, buraları biliyoz abla, hep buralarda çalıştım ben geldiğimden beri. Polisleri de bilirim, nerden çıkarlar, yakalanmadım daha hiç’ diyip gülümsüyor ve bir ısırık daha alıyor ekmeğinden. Ben de gülümsüyorum, nedensiz. Hoşuna gitmiş olacak ki devam ediyor.

-‘Hızlı koşcan abla, yakalanmıcan. Seni yakaladılar mı döver bu pezevenkler!’ utanıyor ve susuyor sonra. Gözlerini kaçırıyor benden, suçunu bilen bir suçlu gibi. Hoşuma gidiyor utanması. ‘Çocuk!’ diyorum içimden.

-Hey sustun! Ben de sevmem polisleri, pezevenkler işine geldi mi aslan kesilir, gelmedi mi görmezler bile olanı biteni.

-Ne güzel dedin be abla! Bak geçen buranın büyükleri geldi, sıkıştırdı cebimdeki parayı alacaklar. 2 polis geçiyo önümden ‘Abi yardım edin dövüyorlar’ dedim, ‘Yapmışsındır bişi, ye aklın başına gelsin’ dediler.

-Buranın büyükleri kim?

-‘He! Bak şurda köşede duran çocuğu görüyon mu?’ diye dışarıyı gösteriyor. Köşede duran, karşımda oturanın bir kaç boy büyüğü sanki. Dikkatli bakınca benzemiyorlar aslında ama kalıpları aynı işte. Boyun hafif öne eğik ama başı dik, eller sürekli hareket ediyor, gözlerinden yorgun oldukları belli ama susmadıklarından bunu anlamak zor geliyor. Herkese ‘abi/abla’ , nefes almak bile vakit kaybı sanki(!)

-Kim ki o?

-Benden büyük işte abla, buralarda senden büyük herkes ‘büyükler’dir. Bulaşmıcan senden büyüğe, valla keserler köpek gibi atarlar leşini, hem de karakolun önüne.

-İçki, sigara, uyuşturucu… Var mı bunlar sende?

İrkiliyor, ilk defa tereddütle bakıyor suratıma. ‘Korktu’ diyorum içimden. Kim bilir belki polis sandı beni de. Ya da gazeteci… İkimiz de susuyoruz. Ebubekir arada korkak bakışlar atıyor suratıma, görüyorum ama bakmıyorum suratına. Belki de içinden ‘Ulan ne yaptın! Kim ki bu, kaçsam şimdi hemen kalkıp…’ diyor. ‘Saçmalama Şükran! Kaçmak istese kalkar gider, senden mi korkacak.’ Ve sessizliği bozan o oluyor.

-Sen kimsin abla?

-Ben… Adım Şükran, öğrenciyim burada, ben de İstanbullu değilim aslında ama buralı olduk artık.

-Sen nerelisin abla?

Her seferinde ‘abla’ demesi içimi burkuyor biraz ama neden böyle diyor biliyorum, yakın hissetti kendini bana, o yüzden demiyorum bir şey.

-‘Aydın’da doğdum büyüdüm…’ derken kesiyor sözümü ve devam ediyor gülerek.

-Sende mi erken büyüdün abla!

Anlamıyorum bu gerçek bir soru mu yoksa laf mı sokuyor ama hoşuma gidiyor bu tavrı. ‘Sen de mi?’ yankılanıyor bir an kafamda. Karşımdaki yanık tenli çocuğa bakarken ‘büyüdüm’ demek çok ukalaca geliyor. Susmamı fırsat bilmiş olacak ki devam ediyor.

-‘Biz erken büyüdük be abla! Peder gidince erkenden napcan, kimse ekmek vermiyo. Bırak ekmeği, iş de vermiyo. Ulan çalsak tıkarsın içeri, iş dersin vermezler…’ Fark ediyorum ki çok dinlemiş bu çocuk konuşmak istiyor. Hiç dinleyen oldu mu acaba hayatını, diye geçirirken içimden, irkiliyorum.

-Abla!

-‘Pardon ya dalmışım, büyüdük’ diyorum. Gülüyor.

-Tamam abla büyüksün! Daldın gittin. Sen niye yalnızsın ki, valla abla yanlış anlama ama güzelsin bu saatte yalnızsın, belli birilerine kırılmışsın.

Bu çocuk giderek etkiliyor beni, insanları ne kadar da çabuk tanıyor, beni bana özetlemesini istesem vallahi de bir ayrıntıyı atlamaz.

Bu sefer gülme sırası bende. Gülüyorum yapay bir kahkahayla.

-‘Noldu abla, sevgilinden mi ayrıldın yoksa…’ Yanlış bir şey söylediğini düşünmüş olsa gerek, susuyor. Gülümsediğimi görünce devam ediyor.

-Hiç öyle gülme abla, ben anlattım, dinlesen daha da anlatırdım ya, sen anlat biraz.

-Anlatacak bir şey yok aslında, yalnız kalmak istedim bu gece.

-Yemek yicek birini arıyom dedin abla, yapma be!

Akıllı çocuk kendi sözlerimle vurdu beni ve buldu yalanı. Gülümsüyorum yine, zeki insanları severim!

-Yakaladın beni!

-İşim bu abla, dikkatli olmazsan sokaklar yaşatmaz adamı! Çok naz yaptın be abla!

-Haha! Bak sen! Evet kırgınım. Güzel olmak, iyi olmak yetmiyormuş bazen demek ki. Bak insan yalnız kalabiliyormuş akşamın bir saatinde. Hiçbir şey yetmiyor tamam da, sevmek de yetmiyor ya bazen o çok koyuyor adama!

-Abla sen yazar mısın?

-O nerden çıktı şimdi?

-Sevdiğini biliyor mu o peki?

-Biliyor olsa gerek, çok belli ettim ama işte… Belli ettikçe kaçıyorlar. Sevilmekten korkuyor çoğu.

-‘Bir sır vereyim mi abla?’ diyor ama cevap vermemi beklemeden devam ediyor. ‘Erkekler korkaktır aslında. Kendi seviyorsa korkar çok belli edersem rezil olurum diye; karşısındaki seviyorsa korkar, çok seviyor ya bağlanırsa diye. Yani abla korkak yaratıklar aslında’ Büyük bir sırrı paylaşmış gibi mutlu oluyor. Gurur duyuyor kendiyle. Bozmuyorum ben de, şaşırmış gibi bakıyorum suratına. Ben sustukça o konuşuyor. O da sessizliği sevmiyor benim gibi.

-‘Ama boş ver, takma kafana. Sen güzelsin abla hem gülüşün de güzel...’ Sustu yine, utandı sanırım.

-Teşekkür ederim Ebubekir, sen de öylesin.

-‘Yapma be abla!’ diyor ama mutlu oluyor belli. ‘Ee... Abla sen tek başına dolaşma bu saatte bence.’

-N’apayım ya?

-‘Bence git evine ya da çağır gelsin o dallama!’ diyor ve gülüyor. Ben de gülüyorum.

-Çağırdım cevap vermedi.

-Ver adresini abla, soralım hesabını.

Sürekli gülüyor artık. Benim de bir şeyler paylaşmış olmam hoşuna gidiyor olsa gerek. Düşünüyorum da hayatla eğlenmese, dalga geçmese, gülmese nasıl geçer sokakta hayat!

-‘Belki bir gün veririm hı, gidip bir tanışırsın.’ diyip göz kırpıyorum. Daha bir dik oturmaya başlıyor.

-Valla abla ben buralardayım hep, başın derde düşerse bakarız çaresine evelallah!

Büyümüş de küçülmüş.

-Peki, kalkalım mı artık, baksana kaç olmuş saat.

-Evet, abla evine git artık.

-Tamam, tamam, evine git demeyi kes korkutuyorsun beni.

-Kork abla zaten, ben içlerindeyim bak bilirim her şeyi.

-‘Öyle olsun bakalım.’ derken, kalkmış ve sokağa çıkmıştık. Ebubekir’e rastladığım köşeye gelmek üzereydik. Elimi uzattım sıkmak için, şaşırdı, ilk defa bir el uzanıyordu sanki. Ama bozmadı, sıktı elimi. Gülümsedim. Gülümsedi.

-‘Sağ ol abla!’ dedi ve bir mendil uzattı. Ben yemek için diyor sandım, devam etti, ‘bana güvendiğin için, insanım be abla, bilmiyor kimse!’

Gözlerim doluyor ama çaktırmıyorum. Duygularımı saklayabilme yeteneğim… İş başında yine otokontrolüm. Uzattığı mendili almalı mıyım şimdi?

-‘Abla alsana mendili, kullanırsın elbet’ Bu bir yemeği ödeme çabası değil, görüyorum gözlerinden. ‘Kullanırsın elbet’ çınladı kulağımda.

-‘Ağlarım diye mi veriyorsun’ diyorum. Gülüyorum.

-Yok abla, ağlayacaksan vermiyim.

Alıyorum ve yürümeye başlıyorum. ‘Tamam ağlamam’ diyorum. Bakıyor arkamdan diye düşünüyorum ama dönüp bakmıyorum. Bir uğultu var beynimde, tek başıma olmadığım yalnızlık duygusu. Kafam allak bullak… Çocuk… Benden büyük! O çocuk… Erken büyüyenlerden!

Evimin yolunu tutuyorum, saat 22.55’i gösterirken…