Bir insanı hayatından ne kadar kısa sürede çıkarabilirsin?

Pasif bir isyan hali...  Duygusuz ve doğal… 

Bir tek yokluğun doğallığımı bozuyor, onu da örtbas ediyorum.

Bazen özleyecek oluyorum. Kendimi durdurup “düşünmeyince daha kolay diyorum”.

Sonra…

Pasif bir isyan…

Bizde böyle…

Bir daha seni seviyorum da diyeceğim. Dostum da...

Yaptığım şeyleri yapmaya da devam edeceğim. Gerekiyorsa BEDEL ödemeye de…

Korkmadan içindekileri söylemek ERDEM ister! Gerekiyorsa yalnız kalmak uğruna -her zaman olduğu gibi- içimdekileri söylemekten korkmayacağım.

YALAN... Hiçbir şekilde hayatıma giremeyecek. Yalancılar da…

Dünyanın bir ucunda da olsa kendi DOĞRUlarımın peşinde olacağım. Ve yanıma sadece, onlara SAYGI duyanları alacağım.

Yine hata yapacağım, yine baştan başlayacağım ve ne olursa olsun PİŞMAN olmayacağım.

Silinenleri ne unutacağım ne de sürekli düşüneceğim.

Daha fazla KAHKAHA atacağım, daha çok yorulacağım ve yorulduğumu daha az hissedeceğim.

Eve girer girmez MÜZİK açmaya ve DANS etmeye…

Geceleri uyuyabilmek için film izlemeye ve uykumu kaçırmaya devam edeceğim.

İçmeye, gezmeye, eğlenmeye devam edeceğim. Bunların yanında SINIRlarımı bilmeye de…

Gitmek isteyene “Kal!” demeye devam edeceğim. Gidene “S.ktir git!” demeye ve pişmanlıklarını izlemeye de…

Hayata karşı sorumsuz, ukala ve düşman olmadan… Aynı anda hem SOĞUKKANLI hem de ATEŞLİ yaşamaya…

Herkes kendi hayatından sorumlu madem, açtım kapıları isteyen olsun isteyen olmasın. Ama Can Abi’nin dediği gibi:

“Ağırdır sevmelerim

Her YÜREK taşıyamaz...

Büyüktür umutlarım

Her OMUZ kaldıramaz!”