Bitti çocuk, bittim bugün. Hayallerim, ümitlerim,
geleceğim... Bir damla bile dökemeden bitti. İstanbul ağladı benim yerime,
şimşekler çaktı, yer yerinden oynadı. Benim yerime yas tuttu İstanbul bugün.
Sonra bir de baktım, hiç bir şey hissedememişim. Anılar
dans ediyor odamda, gözlerim dalgın bakıyor semaya. Kalbim... Bilmiyorum, yok
sanki yerinde. Hissetmiyorum bugün!
Oysa bir düğüm vardı boğazımda. Yutkunamıyordum
nicedir. Ama bugün ağlayamadım ben. Sevdiğim adamın gözlerinin içine son kez
bakarken, ağlayamadım. Güçlü olmak bu mu ola ki? Ben biraz daha büyüdüm bugün
ve neden babamın hiç ağlamadığını anladım. Annemin neden çocuklarına
tutunduğunu anladım. Anlıyor musunuz? Ben ağlayamadım bugün.
Yağmurlu günde insan mı ayrılır be ey insafsız!
Demedim. Sustum sadece, baktım dikkatle. Karşımda gözleri dolu dolu konuşurken
sevdiğim... Sustum sadece. Yoktu hüznüm, yoktu çaresizliğim, yoktu
yalvarışlarım. Bittim bugün.
Bana yakışanı yaptım ve, gittim bugün...
