Adını duyunca, hakkında konuşunca, hatırlayınca...
Hep gözlerimiz dolardı.
Öyle sevdik bazılarını...
Kendimizden çok sevdik,
Güvendik, inandık, çabaladık.
Başardık sandık.
İşte dedik bu, işte hayat bu!
Hayat dedik
Aşk dedik
Can dedik.
...
Özledik, çok özledik!
Yetmedi yine de özlerdik. -ki özlüyoruz-
Dönse dedik, ah bir dönse...
...
Acır dedik,
Çok seversen can acır
Acıttık, kanattık, savaşmaya çalıştık.
Yenildik.
Kabul etmedik
Kabul etmeyecek kadar çok sevdik!
Belki gösteremedik...
Kalbi elimize alıp konuşmayı da bildik.
Kalpte acıyı hissettik.
...
Çığlıklar kopuyor içimizde,
Depremler oluyor beynimizde,
Can yalvarıyor
Ruh kayıplarda
Beden...
Beden ayıplarda,
İstiyorum diyor!
Yalana gerek yok,
Çok istedik!
...
Hep kendimizi suçladık.
Suçumuzu bilmeden kendi infazımızı da yaptık.
Oysa,
Silah bulunmasa insanlar ölmeyecek miydi?
Sebebe gerek yok ki,
Biz kendimize ölecek sebepler bulduk!
Sevdik...
Bazılarını çok sevdik,
İzin verseler...
Belki daha da çok severdik!
ne mutlu sevdiysen. Önemli olan sevmek, sevilmek değil desem de inanma.
YanıtlaSilSevişmek diye bir şey varsa, karşılıklı sevmektir önemli olan. iş eki sonuçta. Yok elmaymış, o sevmeyebilirmiş..
Emla yemezsen ölmezsin, hem elma demişler de, sapını koparabilirsin mesela elmanın. o da var. Garip o iş.
Yok arkadaş, elmayla filan olmaz bu iş. haklısın yani. İzin vermiosa defolup gidecek bu diyardan.. Verirse ne ala. Her elmayı affedebilirsin, sonra tuzlayıp da yersin, daha leziz olur :D
Kafalar hep güzel dimi:)
YanıtlaSil