Etki Tepki

Hep böyle oturup karşılıklı şiir, kitap okuyabileceğim biri olsun istedim hayatımda. Olsaydı öyle biri, belki de bu kadar zor olmayacaktı her şey. O kişinin varlığına inanmamaktan mı bilmem, aslında aramadım bile. Ama insan ya bu, içten içe istiyor işte!
Bazen durup düşünüyorum geleceğimi, "nereye kadar zorlayabilirim acaba kendimi" diye... Sonu var mı bunun ya da bir yerde tatmin oluyor mu insan. Yanlış anlama beni, bahsettiğim şey para değil. Bahsettiğim şeyin ne olduğunu ben de bilmiyorum, içimde o  beni ateşleyen şey işte... Ne diyordum, tatmin olmak... O an geldiğinde ben nerede olacağım acaba ve kiminle? Bu çok önemli değilmiş gibi görmezden geliyorum hep ama asıl önemli olan bu değil mi? Yani o dedikleri; huzur, mutluluk falan filan...
Sen hayattaki korkularını nasıl halledersin?
Evet, benim de var elbet hayata karşı korkularım... Hep söylenen "çocukluğuna inelim" komedisinin halk dilinde söylenişi bu. Hayata karşı, belki düzene karşı, korkum var. Büyüdüğümde ne ve nerede olacağım dedim ya, o önemli değil aslında ben nerede olmak istemediğimi biliyorum ve ne olmak. Alınan her kararın ardında aslında içten içe bir şeylere gösterilen tepki yatıyormuş. İnsan boşuna büyümüyor sonuçta.
Bu aralar kafama çok takıyorum Bukowski'yi! Etki ve Tepki...
"En iyilerimizin sonu genellikle kendi ellerinden olur
sırf uzaklaşmak için,
ve geride kalanlar
birinin onlardan
uzaklaşmayı neden isteyebileceğini
bir türlü tam olarak anlayamazlar."